Evolutie en geschiedenis van het brandweerkorps

Nooit vergeten ...

Vele Mechelse brandweermannen bereiken niet ongeschonden hun pensioen. Ze hebben littekens op armen, benen of elders op hun lichaam; bewijzen van een gevaarlijk beroep. Ze springen van een muur en breken een voet of schuiven uit tussen hun slangen.

Vooral in de eerste 10-15 minuten gebeuren al eens werkongevallen want een brand vereist een explosieve krachtinspanning in korte tijd.

De eerste lijnen moeten gelegd worden met soms een moeilijke zoektocht naar water. De officier moet de brand met zijn sergeant verkennen. En het water moet op volle kracht gebruikt worden, niet alleen om de brand te lijf te gaan maar ook om een beschermend gordijn voor de brandweermannen zelf te creëren. Het blijft een wonder dat zo weinigen onder hen het opgeven of hun werk met hun leven betalen.

drama van 1975In de geschiedenis van de Mechelse brandweer zijn er natuurlijk twee zwarte dagen die ook vandaag nog altijd in de kazerne gememoriseerd worden: 29 april 1975.

De brandweer experimenteert met een net dat aan een helikopter van de Civiele Bescherming hangt om zo eventueel slachtoffers van een brand in een hoog gebouw te redden.

Aan een terrein aan de watertoren in Walem wordt het net volgeladen met zware vaten en de helikopter stijgt op en landt weer veilig.

Het net kan dus het gewicht van veel volk aan. Dan volgt de proef met mensen. Vier brandweermannen en een gewetensbezwaarde bij de Civiele Bescherming nemen plaats in het net.

De helikopter stijgt op en tot afgrijzen van iedereen lost het net op vijftig meter hoogte. De brandweermannen zien hun collega’s voor hun ogen neerstorten.

Niemand overleeft het. Toenmalig commandant Hendrickx heeft de verschrikkelijke taak om de familieleden van de slachtoffers op de hoogte te brengen en met haast ook vooraleer ze de ramp via de media vernemen.

Huidig Luitenant Ronny Cornelis is dan dertien jaar en zit aan het middagmaal als Hendrickx hem en zijn moeder vertelt dat zijn vader is doodgevallen. Nog altijd is officieel niet geweten wat er gebeurd is maar de brandweermannen geloven die uitleg niet.

Alleen de helikopterpiloot kan de veiligheid van het net ontgrendelen maar hij ontkent dat hij de knop per vergissing heeft ingedrukt.
Niemand gelooft hem maar zijn fout kan niet bewezen worden. Sommige brandweermannen grommelen dat er te weinig keiharde veiligheidsprocedures op voorhand zijn afgesproken en impliceren in zekere zin de verantwoordelijkheid van de commandant.

Ronny Cornelis zegt daarover mild dat dit een heel andere tijd was, toen er veel minder op absolute veiligheid werd ingezet.

De begrafenis in 1975 wordt een nationale hulde van brandweermannen van heel het land aan hun collega’s. Eénmaal nog beleeft de brandweer een nieuw drama.

Paul GovaertsTweede drama

In 1999 maakt commandant Jean Cassimon op zijn beurt mee dat één van zijn duikers, Paul Govaerts die toen amper één jaar in dienst was, bij een oefening in Hofstade verdrinkt ondanks de strenge procedures.

Ook hij moet die boodschap overbrengen aan de vrouw en de drie kinderen van het slachtoffer.

1954 - 1984
Ommekeer

Einde van de jaren zeventig, begin jaren tachtig verandert het werk bij de brandweer geleidelijk. De meubelnijverheid verlaat Mechelen en daarmee verdwijnt ook één van de grootst mogelijke brandhaarden.

De slachtpartijen op de weg verminderen omdat de verkeersdrukte, de racerij verhindert terwijl de heraanleg van wegen zoals de Leuvense en Putsesteenweg, toen zwarte punten wegwerkt worden.

De twee ziekenhuizen in Mechelen, OLV Dodoens en Sint Maarten, organiseren ook het ziekenvervoer, later wordt dit nog uitgebreid met een MUG dienst.

Commandant Hendrickx en vervolgens commandant Cassimon zetten veel meer in op preventie, op controle en advies vooraf. De bedrijven en ook de privé-personen gebruiken meer materialen die minder brandbaar zijn.

Dit heeft tot gevolg dat er van dan af minder interventies zijn.


Testimonials
Wist je dat?

Nog altijd blijft brandweerman (officieel zijn ook vrouwen toegelaten, maar in het Mechels korps zijn er tot op heden geen vrouwen in dienst) een boeiend maar gevaarlijk beroep. Brandweerman is trouwens nog altijd niet erkent als riscoberoep!